به گزارش پایگاه خبری تحلیلی گیل رسا، خبرنگار، آدمی است که همیشه «هست».
حتی وقتی در میان دود و خاکستر ایستاده، حتی وقتی شبها دیر به خانه برمیگردد، حتی وقتی زیر باران جلوی درِ یک مسئول منتظر پاسخ میایستد، حتی وقتی گوشیاش بوق اشغالِ تماسهای مردم را پخش میکند.
خبرنگار همیشه در صحنه است؛ بیآنکه صحنه برای خودش باشد.
هیچوقت از خودش چیزی نمیخواهد. نه عنوان، نه پست، نه میز. تنها خواستهاش شنیدن صدای دل مردم است و تبدیل آن صدا به کلماتی که شاید دردی را دوا کند.
اما عجیب اینجاست که در تقویم، برای قدردانی از او تنها یک روز کنار گذاشتهاند.
یک روز که مسئولان یادشان میافتد که خبرنگار هم هست. یک روز که تبریکهای رسمی و کلیشهای با لبخندهای نصفهونیمه رد و بدل میشود.
یک روز که تعداد خبرنگاران، ناگهان چند برابر میشود؛ چهرههایی که ۳۶۴ روزِ دیگر دیده نمیشوند، امروز به صحنه میآیند تا عکس یادگاریشان در آرشیو باقی بماند.
اما همان خبرنگار واقعی، فردای این روز، دوباره تنها میشود.
دوباره میرود میان سیل و زلزله و دود و خون. دوباره بینام میماند، بدون تشکر، بدون حاشیه امن و حتی گاهی بدون امنیت جانی.
خبرنگار، قهرمان بیمدال است.
شاید نامش را هیچ سالن بزرگی فریاد نزند، اما صدای وجدانش، همیشه بلندتر از تمام بلندگوهاست.
روز خبرنگار مبارک…
نه به آن معنا که همه خوشحال باشند؛
مبارک، به آن معنا که هنوز کسانی هستند که نوشتن برای مردم و حقیقت را از دست ندادهاند.
ثبت دیدگاه