از دل آتش تا بهشت جاودان؛ شبی که فقط جهنم نصیب دشمن شد!

وقتی شب با عبای مه‌آلودش حسین‌کوه را در آغوش می‌کشد و ستاره‌ها محو تماشای اسرار زمین می‌شوند، نمایشی زنده می‌شود که نفسِ مخاطب را بند می‌آورد؛ قدمی به سفری ناشناخته از دل قبر و دوزخ، تا بهشتی که آرامشش فراتر از خیال است. اینجا جاده‌ای است بین خوف و رجا، جایی که تماشاگر، دیگر نظاره‌گر نیست؛ مسافری است میان تاریکی و نور، انتخاب و تقدیر.