به گزارش پایگاه خبری تحلیلی گیل رسا،در دل غرب گیلان، شهری قرار دارد که هر تابستان و حتی پاییز و زمستان، هزاران نفر را به سوی خود میکشاند؛ ماسال، شهر مه و ییلاقهای افسانهای. مناطقی مانند اولسبلانگاه و سوئه چاله، با چشماندازهای مهآلود، جنگلهای کهنسال و مردمی مهماننواز، این شهرستان را به یکی از توریستیترین نقاط ایران بدل کردهاند.
اما در مسیر رسیدن به این «بهشت گیلان»، یک مانع جدی و ناامیدکننده وجود دارد: جادههای فرسوده و ناایمن ییلاقی. آسفالت ترکخورده، چالههای خطرناک و کمبود علائم ایمنی، تجربه سفر به ماسال را برای بسیاری از گردشگران به چالشی پرتنش تبدیل کرده است. این وضعیت، نه در شأن چنین مقصد گردشگری است و نه با جایگاه بینالمللی آن همخوانی دارد.
شاید کمبود اعتبارات عمرانی، اصلیترین دلیل کندی یا توقف بهسازی این مسیرهاست. اما خبرنگار گیل رسا پیشنهاد جایگزینی دارد که میتواند بدون فشار بر بودجه عمومی، این مشکل را حل کند:
راهاندازی یک ایستگاه عوارضی در ورودی جادههای ییلاقی، بهویژه از محدوده «شالما»، و دریافت مبلغی مشخص از خودروهای غیربومی، به شرط آنکه این درآمد بهطور کامل و شفاف صرف ترمیم و نگهداری جادهها شود.
چنین رویکردی سالهاست در برخی شهرهای توریستی جهان اجرا میشود و نتایج موفقی داشته است. این مدل باعث ایجاد منابع مالی پایدار برای نگهداری زیرساختهای گردشگری شده و به بهبود تجربه سفر گردشگران کمک کرده است.
اگر این طرح در ماسال اجرا شود، نهتنها کیفیت جادهها ارتقا پیدا میکند، بلکه ایمنی سفر هم تضمین خواهد شد و گردشگران با خاطرهای خوش شهر را ترک خواهند کرد. ماسال، با این ظرفیت شگفتانگیز، سزاوار چنین تدبیری است تا عنوان «بهشت گردشگری گیلان» تنها یک شعار تبلیغاتی نباشد، بلکه تجربهای واقعی و بینقص برای مسافران رقم بخورد.
ثبت دیدگاه