به گزارش پایگاه خبری تحلیلی گیل رسا از مشهد،فضای حرم مطهر رضوی دقایقی پیش، شاهد روایتی از سوزناکترین وداعِ سالهای اخیر بود. اگرچه خیابانهای منتهی به حرم، ساعاتی پیش شاهد سیل خروشان مردمی بود که با پرچمهای سرخ خونخواهی، حماسهای فراموشنشدنی را رقم زدند، اما حالا و در کانونِ معنوی حرم، همه چیز در سکوتی سنگین و آکنده از غم فرو رفته است.
صحنها و رواقهای حرم مملو از عاشقانی است که خود را به پیکرِ امام شهید امت رساندهاند. گویی تمام شهر در این چند صد متر مربع خلاصه شده است؛ چشمها همه به یک نقطه دوخته شده؛ جایی که آیت الله سید مصطفی حسینی خامنه ای، فرزند ارشد، برای اقامه نماز بر پیکر پدر ایستاده است. صلابتِ او در این لحظه، داغِ بر دلنشسته هزاران عاشق را دوچندان کرده است.
آنچه دقایقی پیش صحن و سرای حرم را به لرزه درآورد، تکرار جملات نماز میت نبود؛ گویی هر کلمه، مرثیهای از سرِ درد بود. وقتی سید مصطفی به جمله «اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا» (خدایا، ما از او جز خیر سراغ نداریم) رسید، صدایش لرزید و در همان ثانیه، گویی سدِ صبرِ جمعیت شکست.
صدای هقهقِ گریهی یکپارچه و جانسوزِ مردم، چنان در صحنها پیچید که گویی آسمان و زمین با هم میگریند. عاشقانِ رهبر شهید، سینهزنان و با چشمانی که گویی چشمههای جوشانِ غم بود، با هر بند از این نماز، گویی با امام خود عهدی تازه بستند. این لحظه، نه فقط یک آیینِ دینی، که تجلیِ وفاداری ملتی بود که امروز با امامِ خود، در عمیقترین لایههای درونیشان وداع کردند؛ وداعی که با اشکهای بیامان، گواهی بر صداقتِ آن «شهادت» است که در دعای نماز طنینانداز شد.
ثبت دیدگاه