به گزارش پایگاه خبری تحلیلی گیل رسا ،خبرنگار، در تمام روزهای سال، میان انبوهی از اضطراب، فشار، پیگیریهای فرساینده، تماسهای بیپاسخ، اطلاعات قطرهچکانی، تکذیبهای دقیقهنودی و حاشیههایی که گاه از خود خبر بزرگتر میشوند، نفس میکشد. او باید همزمان شنونده اعتراض مردم باشد، پاسخخواه مسئولان، روایتگر واقعیت و گاهی سپر بلای ناکارآمدیهایی که هیچ نقشی در پدید آمدنشان نداشته است. با این همه، وقتی تقویم به روز خبرنگار میرسد، انتظار طبیعی این است که دستکم یک روز، حرمت این قشر حفظ شود؛ نه اینکه همان روز نیز به بهانه «تجلیل»، میدان تازهای برای دلخوری، دستهبندی و حاشیهسازی فراهم شود.
واقعیت تلخ این است که برخی نشستهای روز خبرنگار، بیش از آنکه آیین تکریم اصحاب رسانه باشند، به مراسم گزینشیِ رفاقتمحور و تریبون گزارش عملکرد مدیران تبدیل شدهاند. فهرست دعوتشدگان، گاه چنان سلیقهای و نامعلوم تنظیم میشود که انگار خبرنگار بودن نه به کارنامه، استمرار فعالیت، دلسوزی و تلاش حرفهای، بلکه به میزان نزدیکی به برگزارکنندگان وابسته است. عدهای دعوت میشوند، عدهای نادیده گرفته میشوند و حاصل این سازوکار نامأنوس، چیزی جز شکستن دل خبرنگارانی نیست که یک سال تمام، در گرما و سرما، بحران و آرامش، پای کار اطلاعرسانی ایستادهاند.
آیا واقعاً تجلیل یعنی جمعکردن چند نفر در یک سالن، گرفتن چند عکس یادگاری، شنیدن سخنرانیهای طولانی و غالباً تکراری، و در نهایت تقدیم لوحی که بیشتر به یک برگه تشریفاتی شباهت دارد؟ آیا کارت هدیهای که ارزشش، با همه احترام، گاه حتی به اندازه هزینه یک خرید معمولی روزانه هم نیست، قرار است مرهمی بر خستگی و فشار یکساله خبرنگار باشد؟
صریحتر بگوییم: این مراسمها در بسیاری موارد نه تکریم است و نه قدردانی؛ بلکه نوعی ویترینسازی اداری است. مسئولی پشت تریبون میایستد، از عملکرد مجموعه خود میگوید، چند وعده کلیشهای تحویل میدهد و در پایان، با یک لوح و هدیهای کممایه، گمان میکند دین خود را به جامعه رسانهای ادا کرده است. در حالی که خبرنگار، بیش از هدیه، احترام میخواهد؛ بیش از تشریفات، دیدهشدن میخواهد؛ و بیش از عکس یادگاری، رفتار عادلانه و بیتبعیض میطلبد.
کاش آقای مدیر، معاون، فرماندار و هر صاحبمنصبی که نام «تکریم خبرنگار» را بر زبان میآورد، به جای برگزاری نشستهای پرزرقوبرق اما کمحاصل، یک تماس تلفنی محترمانه برقرار کند و روز خبرنگار را صمیمانه تبریک بگوید. همین تماس ساده، اگر از سر صداقت باشد، بسیار ارزشمندتر از مراسمی است که خروجی آن، رنجش و فاصلهگرفتن اهالی رسانه از یکدیگر است.
و اگر قرار است هدیهای داده شود، چه نیازی به نمایش، تفکیک و فهرستسازی است؟ میتوان آن را محترمانه، عادلانه و بیسروصدا به حساب خبرنگاران واریز کرد؛ بدون آنکه کسی احساس کند از دایره دیدهشدن حذف شده است.
این نشستها، تا زمانی که با معیارهای سلیقهای و نگاه نمایشی برگزار شوند، هیچ سودی جز تولید گلایه، شکاف و دلخوری میان خبرنگاران ندارند؛ سودی ندارند که ندارند.
ثبت دیدگاه