جهاد زیرساختی در ماسال و شاندرمن؛ از پیشرفت ۷۵ درصدی پکیج تصفیه فاضلاب تا توسعه و اصلاح ۱۶ کیلومتر شبکه آبرسانی
هر ۴ ماه یک مسافر تازه؛ صندلی مدیریت چوکا داغتر از کوره پخت کاغذ!
مدیریت مصرف برق در سه ضلع تقاضا؛ تحلیل راهبردهای خانگی، اداری و صنعتی در عبور از ناترازی شبکه سراسری
شریانهای بیدار در نبرد با غولِ ناترازی؛ رمزگشایی از جغرافیای مصرف برق در ۳ جبهه خانگی، اداری و صنعتی
نبردِ چراغها: چگونه با مدیریتِ هوشمند، غولِ خاموشی را شکست دهیم؟
قاری نوجوان ماسالی به مرحله کشوری مسابقات قرآن کریم راه یافت/ درخشش «محمدطاها دلداری» در مسابقات استانی
خط قرمز محیطزیست بر سودجویان در ماسال؛ ۳۴۲ پایش صنعتی و برخورد با برداشتهای غیرمجاز
تشریح دستاوردهای یکساله اوقاف ماسال؛ از رشد ۱۵۹ درصدی درآمدها تا اجرای نیات میلیاردی
مردم ماسال نه هیاهو میخواهند و نه امتیاز ویژه؛ مطالبه آنها روشن است: حضور بیشتر، توجه برابر، تصمیمگیری شفافتر و پایبندی عملی به همان حرفهایی که روزی امید آفرید.
در دنیایی که قدرت، با تجملات و تشریفاتِ پرطمطراق تعریف میشود، سبک زندگیِ رهبر شهید انقلاب، یک «آنومالی» (ناهنجاریِ مثبت) در معادلاتِ مرسومِ سیاسی است. این یادداشت، نه شرحِ مناقب، که واکاویِ یک الگوی حکمرانی است؛ الگویی که در آن «سادگی» نه یک انتخابِ شخصی، بلکه ابزاری برای حفظِ پیوندِ ناگسستنی با توده مردم و استقلالِ سیاسی در عصرِ وابستگیهاست.
بسیاری گمان میبرند رسانه صرفاً ابزاری برای انتشارِ خبر است؛ اما در معادلاتِ قدرتِ مدرن، رسانه «زیرساختِ حکمرانی» است. رهبر شهیدانقلاب با درکِ دقیقِ این حقیقت، بر «آرایشِ جنگی» در فضایِ مجازی تأکید دارند. این یادداشت، نقدی است بر سکونِ ما در لاکِ «دفاعِ منفعلانه» و فراخوانی برای ورود به میدانِ «کنشِ پیشدستانه»؛ جایی که حقیقت، نه یک گزارهی خنثی، بلکه سلاحی برای تعیینِ سرنوشتِ ملتهاست.
پارسا، در یادداشتی با تبیین جایگاه رسانه در هندسه قدرت، بر اولویت جنگ روایتها و ضرورت آرایش رسانهای متناسب جمهوری اسلامی در برابر جبهه تبلیغاتی دشمن تأکید کرده است.
در جوار بارگاه ملکوتی حضرت رضا(ع)، خاک میزبان پیکر «امام شهید امت» و خانوادهاش شد؛ لحظهای که با طنینِ لرزانِ تلقینِ «اِسْمَعْ اِفْهَمْ یا سید علی بن سید جواد»، جهان در چشمانِ خیسِ جمعیتِ داغدار تیره و تار گشت. اما در همین لحظهی فروپاشیِ ظاهری، ارادهای پولادین در میان مردم شکل گرفت: مردم با عهدی ناگسستنی، از این پس «سید مجتبی» را خط قرمزِ مطلقِ خود میدانند و با صدای واحد اعلام میکنند که هیچ تهدیدی، از هیچ سو، نباید امنیتِ ایشان را خدشهدار کند؛ مطالباتی که امروز، تنها در یک کلمه خلاصه میشود: «انتقامِ سخت و خونخواهیِ فوری».
مشهد مقدس به پایانِ راهِ سختِ وداع رسید؛ پیکر «امام شهید امت» در جوارِ حرمِ امنِ رضوی برای همیشه آرام گرفت تا خاک، میزبانِ بزرگمردی شود که زمین برایش کوچک بود. اما با فرود آمدن آخرین لایههای خاک بر پیکرِ مطهر، گویی جهان در خلئی از بغض و آه فرو رفت. وقتی نوای لرزانِ «اِسْمَعْ اِفْهَمْ یا سید علی بن سید جواد» در فضا طنینانداز شد، جهان در برابر دیدگانِ میلیونها سوگوار سیاه شد؛ لحظهای که نه فقط یک خاکسپاری، که آغازِ فورانِ خشمِ مقدسی بود که با رفتنِ سیدِ شهیدان، در رگهای این ملت هزارانبرابر شد.
همزمان با آیینِ تشییع و تدفینِ پیکر «امام شهید امت»، پرچمهای سرخِ خونخواهی در جایجایِ استان گیلان به اهتزاز درآمد. این پرچمها، نه تنها نمادِ سوگواری، که گواهی بر تعهدِ خللناپذیرِ مردمِ گیلان به آرمانِ «انتقام» است. مردم این دیار در ۱۳۱ شبِ گذشته، در تجمعاتی که با محوریتِ مطالبهی قاطعِ خونخواهی برگزار شد، ثابت کردند که تا لحظهی تحققِ عدل و انتقامِ خونِ رهبر شهید، آرام نخواهند نشست.
مشهد مقدس امروز در سوگ «امام شهید امت»، صحنهی یکی از تاریخیترین و پرشورترین تشییعهای پیکر در تاریخ معاصر بود. سیل خروشان و میلیونی مردم که از همان ساعات اولیه صبح با پرچمهای سرخ خونخواهی خیابانها را لبریز کرده بودند، پس از ساعاتی حماسهآفرینی و بر سر و سینه کوبیدن در مسیر تشییع، شاهد وداع نهایی بودند؛ لحظهای که با اقامه نماز بر پیکر شهید توسط پسر ارشدش «آیت الله سیدمصطفی» و طنینانداز شدن عبارت «اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا»، صحن و سرای حرم رضوی در میان هقهق گریه عاشقانِ رهبر شهید، به لرزه درآمد.
مشهد مقدس امروز صحنه یکی از پرشورترین و کمنظیرترین بدرقههای مردمی بود؛ از نخستین ساعات بامداد، سیل جمعیت عزادار از خیابانها و معابر منتهی به مسیر تشییع عبور میکردند و با در دست داشتن پرچمهای سرخ خونخواهی، در سوگ «امام شهید امت» بر سر و سینه میزدند و حماسهای ماندگار از وفاداری، اندوه و خشم مقدس رقم زدند.
پس از ۶۹ سال دوری، امام شهید امتِ ایران به دیارِ امیرالمؤمنین(ع) و اباعبدالله(ع) بازگشت تا در آستانهی اربعین، نخستین زائرِ کاروانِ حسینی باشد. نجف و کربلا در استقبالی بینظیر و تکاندهنده، برای این قائدِ خستگیناپذیر آغوش گشودند؛ شهریارِ جبههها آمد تا طواف آخرش را در حرمهای عشق بجا آورد و در محضرِ پدرِ امت، آرام گیرد.